Als je fan bent van een team in de NL West dan is een “rain delay” een zeldzaam verschijnsel. De teams in de NL West komen voornamelijk uit het Westen van de Verenigde Staten en dus zonnige staten: Arizona en Californië. De Rockies zijn daarop een kleine uitzondering met Colorado, maar ook daar is het in het honkbalseizoen vaker droog dan nat.
Maar met de toename van de “Interleague”-wedstrijden en dus minder wedstrijden tegen teams uit je eigen divisie, zijn nu plots ook de teams uit de NL West gevoeliger voor regen. Vooral als het naseizoen nabijer komt.
Dat werd duidelijk dit weekend toen de Diamondbacks naar New York moesten voor 3 wedstrijden tegen de Yankees.
Wedstrijd twee werd afgelast en verplaatst van zaterdag naar maandag, maar het was het onvermijdbare vermijden. Dat ging dus dan ook niet. New York kreeg het hele weekend regen voorspeld en met slechts een week van reguliere competitie te gaan en de Diamondbacks volop in de strijd voor de Wild Card, móest er worden gespeeld op zondag en maandag.
Het mooie aan honkbal is dat wedstrijden weliswaar voortijdig kunnen worden stilgelegd, maar als het niet de laatste wedstrijd is in een serie móet deze ook worden uitgespeeld.
De wedstrijd op zondag werd er derhalve eentje om niet snel te vergeten, want 9 innings moesten en zouden worden afgewerkt, dat liet het scheidsrechterkorps duidelijk zien.
Terwijl het officiële toeschouwersaantal op ruim 39.000 lag, kon men op televisie zien dat men een nulletje kon weghalen voor het werkelijke aantal en zelfs dat was nog te weinig. Het was begrijpelijk, want het was foeilelijk weer in New York zoals we dat prima kennen aan onze kusten: harde wind en stromende regen.
Het werd een vermakelijk schouwspel.
Allereerst dankzij uiteraard de “ground crew” van Yankee Stadium. Na elke inning kwamen ze weer het veld opstormen met tonnen zand en veegmatten en borstels om de werpersheuvel weer op te lappen en het binnenveld te egaliseren in een kwestie van minuten. Nog nooit waren deze mannen zo prominent in beeld op de populaire “YMCA”-videootjes na.
De wind liet zich ook verre van onbetuigd en zorgde voor vermakelijke taferelen.
Aan de ene kant de vertwijfelde gezichten van menig slagman die zijn bal gevangen zag worden door de wind die zo een aantal homeruns verhinderde.
Aan de andere kant de dansende verdedigers, met name in het binnenveld, die voor een “routine”-uit toch nog wat capriolen moesten uithalen omdat een bal terug kon vallen en heen en weer bewoog.
Uiteraard de rennende mannen op de honken die hun kleding nog meer besmeurden dan anders na menig sliding.
Maar vooral de werpers, die met hun worpen rekening moesten houden met de windvlagen en de regen die bal zwaarder maakte. Dat het geen makkelijke taak was, was goed te zien aan de shirts die wapperden aan alle kanten.
Maar, geef toe, het was een zeldzaam en prachtig gezicht dat honkbal weer eens puur werd gespeeld zonder rekening te houden met de weersomstandigheden.